Uit de Bakkerij van Martin...

Het was op een gewone zaterdag, een paar weken na Pasen. Buiten schenen de eerste lente zonnestralen, binnen was het al lekker druk geweest. Lekker druk met klanten die goedgemutst in de winkel kwamen, dat opgewekte weer doet wat met een mens! En toen, ik denk rond een uur of elf werd hij binnen gebracht, meneer de Beer.

Gevonden bij het zebrapad aan de Leenderweg, helemaal alleen, liggend op de stoep. Meneer de Beer met zijn grote snoet, dunne benen en grote pluche poten.
Gekleed in een shirt met twee verschillende gekleurde mouwen en met een oor dat een stevige knuffel niet heeft overleefd. Maar met twee ogen waar mee hij je liefdevol aankijkt. Zijn baasje is hem vast verloren toen ze aan het winkelen was met mama.
Ondertussen dat wij een foto van deze lieve beer op facebook zetten om zo zijn baasje te vinden, geven we hem een broodje. Proberen we meneer de beer wat te kalmeren en geven hem een plaatsje bij de kassa zodat hij heel de winkel kan overzien. Ons facebookberichtje wordt opgepakt en veelvuldig gedeeld. Het duurt dan ook niet lang voordat de bezorgde moeder van het baasje van meneer de Beer reageert. Dolblij dat we de knuffel van haar dochter hebben gevonden. Meteen vertellen wij het goede nieuws tegen meneer de Beer en zijn ogen worden vrolijker.
Hoewel meneer de Beer haar baasje wel miste, had hij toch de middag van zijn leven. Met zijn charmante ogen keek hij al onze klanten vrolijk aan, amuseerde zich kostelijk en maakte tussendoor een geintje met onze middagequipe Loes en Kimberley. De moeder van zijn baasje stuurde een berichtje dat ze het niet voor elkaar kreeg om nog langs te komen. “Wij leggen hem straks wel lekker in bed, voor onze warme oven die nog aan het nagloeien is van een lange nacht en dag bakken”, stuurde wij terug.

Maandagmorgen vroeg stonden ze op de stoep. Moeder en haar dochter die maar wat graag haar knuffel, meneer de Beer weer in haar armen wilde sluiten. Een grote glimlach verscheen dan ook meteen op het gezicht van deze jonge dame toen meneer de Beer om de hoek verscheen. Een innige omhelzing volgde. Moeder en dochter bedankte ons voor de goede zorgen en van meneer de Beer kregen we knipoog terwijl ze naar buiten liepen. Na een onverwacht logeerpartijtje terug naar huis, samen met zijn baasje.

Stefan